ਰਵਾਇਤੀ ਪਕਵਾਨਾ

ਰੇਨਡੀਅਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ?

ਰੇਨਡੀਅਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ?


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਗਾਜਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਸਾਂਤਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਰੇਨਡੀਅਰ ਲਈ ਸ਼ਾਈ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱੋ!

ਪਤਾ ਕਰੋ ਕਿ ਰੂਡੋਲਫ ਇਸ ਸਾਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਮ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੀ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੈਂਟਾ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੂਕੀ ਪਲੇਟਰਾਂ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ. ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮਿਲੀਅਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੂਕੀਜ਼ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਲਿਆ ਹੈ. ਪਰ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕੀ? ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਧੱਕਾ ਮਾਰਦੇ ਅਤੇ ਉੱਡਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਠੰਡੀ ਛੱਤ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੈਂਟਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਸਲੂਕ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਗਰੀਬ ਰੇਨਡੀਅਰ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਜਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਟੋਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਾਂਤਾ ਅਮਲੀ ਤੌਰ' ਤੇ ਪਤਨ ਵਿੱਚ ਨਹਾਉਂਦਾ ਹੈ.

ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਬਾਅ ਨਾ ਪਾਉਣ, ਪਰ ਗਰੀਬ ਜਾਨਵਰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਉਛਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਦੇ ਸਕਣ. ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਹੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ ਜੋ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਰੇਨਡੀਅਰ, ਜਾਂ ਕੈਰੀਬੋ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਫਲ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨੱਕ ਨਹੀਂ ਮੋੜਣਗੇ. ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣੇ ਲਈ ਲਗਜ਼ਰੀ ਅਕਸਰ ਜੰਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਲੇਟ ਬੋਰਿੰਗ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਜਰ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਹਨ.

ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ ਮਸ਼ਰੂਮ ਲਓ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੇਨਡੀਅਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੀਤਕ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸੈਲਰੀ' ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੁੱਲੀ ਥਾਂਵਾਂ ਉਪਲਬਧ ਹਨ, ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੇਨਡੀਅਰ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਚਾਰਾ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਨਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਸੰਪੂਰਨ ਚੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸੂਚੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਚੈੱਕ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਨਾਲ ਦੇ ਸਲਾਈਡਸ਼ੋ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ!


ਬਸੰਤ ਲਈ 35 ਸਰਬੋਤਮ ਰੇਬਰਬ ਪਕਵਾਨਾ

ਮਿੰਨੀ ਹੈਂਡ ਪਾਈਜ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਫਿਨਸ ਅਤੇ ਕਲਾਸਿਕ ਕਰਿਸਪ ਤੱਕ, ਰਬੜ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਤਰੀਕੇ ਹਨ.

ਬਸੰਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਥੇ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਸਤਖਤ ਗੁਲਾਬੀ ਡੰਡੇ ਕਰਿਆਨੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ. ਛੇਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਛੋਟੇ ਰਬੜ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦਾ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਭ ਉਠਾਓ, ਵਾਧੂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੋ (ਹੇਠਾਂ ਰੇਵਬਰਬ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫ੍ਰੀਜ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ) ਅਤੇ ਇਸ ਬਸੰਤ ਸਬਜ਼ੀ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਮਿਠਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸੁਆਦੀ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉ (ਹਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਸਬਜ਼ੀ ਹੈ. , ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਫਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ). ਸਾਡੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰੇਵਬਰਬ ਪਕਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਵੋ, ਅਤੇ ਰਬੜਬਾਰੇ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਟੋਰ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਸਮੇਤ:


ਅਕੁਤਾਕ ਅਤੇ#8211 ਐਸਕੀਮੋ ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪਕਵਾਨਾ

ਅਲਾਸਕਾ ਦੇ ਮੂਲ ਲੋਕ (ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕ) ਕੋਲ ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਰੂਪ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਕੁਤਾਕ (ਜਿਸਨੂੰ ਐਸਕੀਮੋ ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਹੈ. ਇਹ ਕ੍ਰੀਮੀਲੇਅਰ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਰੇਨਡੀਅਰ ਫੈਟ ਜਾਂ ਟਾਲੋ, ਸੀਲ ਤੇਲ, ਤਾਜ਼ੀ ਡਿੱਗੀ ਬਰਫ ਜਾਂ ਪਾਣੀ, ਤਾਜ਼ੀ ਉਗ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਜ਼ਮੀਨੀ ਮੱਛੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਮਿਸ਼ਰਣ. ਹਵਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਝੱਗ ਵਿੱਚ ਠੰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ. ਉਹ ਇਸ ਆਰਕਟਿਕ ਟ੍ਰੀਟ ਨੂੰ ਅਕੁਤਾਕ (ਆਹ-ਗੂ-ਡਕ), ਅਕੁਟੁਕ, ਅਕਟੁਕ, ਜਾਂ ਐਸਕੀਮੋ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਅਕੁਤਾਕ ਇੱਕ ਯੂਪਿਕ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਓ.

ਇਹ ਇੱਕ ਕੋਮਲਤਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਲਾਸਕਾ ਦੇ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਇਹ ਵਿਅੰਜਨ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯਾਤਰਾ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਕੁਤਾਕ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ.

Poਰਤਾਂ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਧਰੁਵੀ ਰਿੱਛ ਜਾਂ ਮੋਹਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੈਚ ਦੇ ਬਾਅਦ ਐਸਕੀਮੋ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਬਣਾਈ. (ਰਤ (ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਦਾਦੀ ਜਾਂ ਮਾਂ) ਅਕੁਤਕ ਤਿਆਰ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕਮਿ communityਨਿਟੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰੇਗੀ.

ਅਕੁਤਾਕ ਮੂਸ ਮੀਟ ਅਤੇ ਚਰਬੀ, ਕੈਰੀਬੋ ਮੀਟ ਅਤੇ ਚਰਬੀ, ਮੱਛੀ, ਸੀਲ ਤੇਲ, ਉਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਲਾਸਕਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਧਰੁਵੀ ਰਿੱਛ ਜਾਂ ਮੋਹਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ Womenਰਤਾਂ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਕੁਤਾਕ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ, ਘੜੇ ਦੇ ਚੱਪਲਾਂ, ਕਿਸੇ ਲੜਕੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਸ਼ਨ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਜਾਂ ਲਗਭਗ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਸ਼ਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਇਸਨੂੰ ਮਿਠਆਈ, ਭੋਜਨ, ਸਨੈਕ, ਜਾਂ ਫੈਲਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਅੱਜ, ਐਸਕੀਮੋ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਚੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕ੍ਰਿਸਕੋ ਸ਼ਾਰਟਨਿੰਗ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਸੌਗੀ ਅਤੇ ਖੰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਅਲਾਸਕਾ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਬੇਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਸਕੀਮੋ ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਪਸੰਦ ਵਿਅੰਜਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸਕੀਮੋ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਉਗ ਦੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਸੰਦ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ. ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਆਦ ਖਾਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸਮਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਸਮਾਜਿਕ ਸਥਿਤੀ ਗੁਆ ਬੈਠੋਗੇ.

ਆਰਕਟਿਕ ਦੇ ਲੋਕ ਚੀਕਾਕੋਸ (ਅਲਾਸਕਾ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਆਏ) ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਪਕਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਭੋਜਨ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਨੁਇਟਸ ਆਪਣੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ (ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ), ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਰਕਮ ਅਜ਼ਮਾਓ. ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ “yucks ” ਜਾਂ ਮਖੌਲ ਦੇ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਨਾ ਕਰੋ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦੇ, ਪਰੋਸਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭੋ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ. ਇਹ ਦਿਖਾਏਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ ਹਨ, ਜੇ ਚੰਗਾ ਸਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ. ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਲੇਟ ਫੜੋ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਜੋ ਐਸਕੀਮੋ ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੁਆਦੀ ਹੈ!


ਗਿਸੇਲ ਬੰਡਚੇਨ ਅਤੇ ਟੌਮ ਬ੍ਰੈਡੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ

ਸਪੋਇਲਰ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਨਾ ਕਰੋ ਖਾਣਾ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਹੈ.

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਗਿਸੇਲ ਬੁੰਡਚੇਨ ਅਤੇ ਟੌਮ ਬ੍ਰੈਡੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਹ-ਮੇਜ਼ਿੰਗ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਹੁੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਰਗਰ ਅਤੇ ਬਕਵਾਸ? ਹਾਂ, ਨਹੀਂ. ਦੋਬਾਰਾ ਸੋਚੋ. ਜੈਨੇਟਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦਿੱਤੇ ਜੋੜੇ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਨਿੱਜੀ ਰਸੋਈਏ, ਐਲਨ ਕੈਂਪਬੈਲ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੋੜਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ. ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸ਼ੂਗਰ-ਕੋਟਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ mdashliterally ਅਤੇ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਤੌਰ ਤੇ.

ਉਤਸੁਕ ਹੈ ਕਿ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਪਾਵਰ ਜੋੜੇ ਦੇ ਜੈਵਿਕ, 80 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, 20 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਚਰਬੀ ਵਾਲੇ ਮੀਟ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ. ਪਰ ਇਹ ਉਹ ਜੋੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਖਾਓ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ.

ਇਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਿੰਨ ਕਰਨਾ ਨਾ ਭੁੱਲੋ!

ਠੀਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਗਿਜ਼ਲੇ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਟੌਮ? ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ. ਕੈਂਪਬੈਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਉਹ ਇੱਕ ਸਮੂਦੀ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਖਾਵੇਗਾ. ਪਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਫਲ ਨਾ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ." ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ ਕਿ ਟੌਮ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਪਰ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਬ੍ਰੈਡੀ ਲਈ ਕਟੌਤੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ. ਕਿਉਂਕਿ ਕੈਂਪਬੈਲ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਈਟਸ਼ੇਡਸ ਸਾੜ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਆਰਟਰਬੈਕ ਟਮਾਟਰ, ਮਿਰਚ, ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼, ਜਾਂ ਬੈਂਗਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ.

ਕੈਂਪਬੈਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਟਮਾਟਰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰ.” "ਮੈਂ ਟਮਾਟਰਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨ ਹਾਂ. ਉਹ ਸੋਜਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ."

ਸ਼ੈੱਫ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਉਤਪਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਕਰਿਆਨੇ ਲਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਗੀਸੇਲ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਬੈਨੀ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਲੰਚ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ. "ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਕ ਕਰਦੀ ਹੈ," ਕੈਂਪਬੈਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ. ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਹਰੀ ਜੂਸ ਦੀ ਕੱਟੜ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਫਲ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਵੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ 'ਤੇ ਪੋਸਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ.

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਤਲੇ ਹੋਏ ਚਿਕਨ ਜਾਂ ਮਿਰਚ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਸੇਲ ਅਤੇ ਟੌਮ ਲਈ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਭੋਜਨ ਕੁਇਨੋਆ, ਭੂਰੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਅਨਾਜ ਹੈ.

"ਮੈਂ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ. ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇਹ ਕੁਇਨੋਆ ਡਿਸ਼ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਸਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਮੈਂ ਕਾਲੇ ਜਾਂ ਸਵਿਸ ਚਾਰਡ ਜਾਂ ਬੀਟ ਸਾਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ. ਮੈਂ ਲਸਣ, ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਟੋਸਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਚੂਨੇ ਦੀ ਕਰੀ, ਲੇਮਨਗਰਾਸ ਅਤੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਅਦਰਕ ਦੇ ਨਾਲ. ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਭੋਜਨ ਹੈ, ”ਕੈਂਪੈਲ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਚੀ ਲਾਸਗਨਾ ਵੀ ਪਰੋਸੀ. ਸਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਵਿਅੰਜਨ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ.

ਗੀਸੇਲ ਦੀਆਂ ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ ਪੋਸਟਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰ ਨਿੰਬੂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੀ ਹਾਈਡਰੇਟਿੰਗ ਰੁਟੀਨ ਵੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕਈ ਮੀਲ ਅੱਗੇ ਹੈ.

ਇਹ ਜੋੜਾ ਚਰਬੀ ਵਾਲੇ ਮੀਟ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ 20 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਸਮਾਂ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ. ਕੈਂਪਬੈਲ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਘਾਹ-ਫੂਡ ਜੈਵਿਕ ਸਟੀਕ, ਬਤਖ (ਭਾਵੇਂ ਘੱਟ ਹੀ ਹੋਵੇ), ਚਿਕਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸਾਲਮਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.


ਹਿਰਨ ਦੇ ਲਾਲ ਨੱਕ ਕਿਉਂ ਹਨ ਇਸ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨਕ ਕਾਰਨ

ਕੁਝ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਨੱਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਚਮੜੀ ਦੀ ਸਤਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੰਘਣੀ ਭਰੀਆਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਕੀਆ ਕ੍ਰਾਰੂਪ ਹੈਨਸਨ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ

1939 ਵਿੱਚ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਲੇਖਕ ਰੌਬਰਟ ਮੇਅ ਨੇ ਰੂਡੋਲਫ ਦਿ ਰੈੱਡ-ਨੋਜ਼ਡ ਰੇਨਡੀਅਰ ਬਣਾਇਆ. ਇਹ ਕਿਰਦਾਰ ਇੱਕ ਤਤਕਾਲ ਹਿੱਟ ਸੀ ਅਤੇ ਮਈ ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਕਿਤਾਬਚੇ ਦੀਆਂ 82122.5 ਮਿਲੀਅਨ ਕਾਪੀਆਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ#8212 ਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰੁਡੌਲਫ ਦੇ ਗਾਣੇ ਅਤੇ ਸਟਾਪ-ਮੋਸ਼ਨ ਟੀਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ.

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਕਹਾਣੀ ਮਿੱਥ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ. ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਮਾਨ ਨਾਲੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸੱਚਾਈ ਹੈ. ਹਿਰਨ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ ਤੇ   ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹਿਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾਰੰਗੀਫ਼ਰ ਟਾਰੰਡਸ, ਅਲਾਸਕਾ, ਕਨੇਡਾ, ਗ੍ਰੀਨਲੈਂਡ, ਰੂਸ ਅਤੇ   ਸਕੈਂਡੇਨੇਵੀਆ ਦੇ ਆਰਕਟਿਕ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਜੱਦੀ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨੱਕਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਹੁਣ, ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼ ਅਤੇ ਨਾਰਵੇ ਦੇ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਸ ਅਸਾਧਾਰਣ ਰੰਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ, ਕੱਲ੍ਹ onlineਨਲਾਈਨ ਮੈਡੀਕਲ ਜਰਨਲ   ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਇਆਬੀਐਮਜੇ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰੰਗ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੰਘਣੀ ਲੜੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਖੂਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਤਿਅੰਤ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਪੈਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

“ ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਰੂਡੌਲਫ ਦੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ ਨੱਕ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰੀਰਕ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ#8221 ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਦੇ ਹਨ. “   ਸਲੀਫ ਰਾਈਡਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਠੰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੈਂਟਾ ਕਲਾਜ਼ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ ਰੇਨਡੀਅਰ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਕਾਰਕ ਅਤੇ#160 ਅਤਿਅੰਤ ਤਾਪਮਾਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਲਸਦੇ ਹਨ. ”

ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ, ਖੋਜਕਰਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੇਨਡੀਅਰ ਡੌਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੈਂਟਾ ਕਲਾਜ਼ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੇਣ ਲਈ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ#8212 ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲਾਨਾ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਲੇਖਾ ਜੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਖੂਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ.

ਖੋਜਾਂ 'ਤੇ ਆਉਣ ਲਈ, ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੀ ਵੀਡੀਓ ਮਾਈਕਰੋਸਕੋਪ ਨਾਲ ਦੋ ਰੇਨਡੀਅਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮਨੁੱਖੀ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਦੇ ਨੱਕ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੋਜਿਆ ਕਿ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੇ osesਸਤਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੱਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਦੀ 25% ਵਧੇਰੇ ਗਾੜ੍ਹਾਪਣ ਸੀ.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇਨਡੀਅਰ ਨੂੰ ਟ੍ਰੈਡਮਿਲ 'ਤੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇਨਫਰਾਰੈੱਡ ਇਮੇਜਿੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਇਹ ਮਾਪਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਹਿੱਸੇ ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮੀ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਨੱਕ, ਪਿਛਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੇਨਡੀਅਰ ਲਈ 75 ਅਤੇ#176F ਅਤੇ#8212 ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਾਰੇ ਖੂਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤਾਪਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੂਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ ਸਤਹ ਜਦੋਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦੀ ਗਰਮੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਇੱਕ ਇਨਫਰਾਰੈੱਡ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰੇਨਡੀਅਰ ਅਤੇ#8217 ਦਾ ਨੱਕ (ਤੀਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ) ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਲਾਲ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਤਾਪਮਾਨ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਣ ਕਾਰਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੈ. ਇੰਸੇ ਐਟ ਦੁਆਰਾ ਚਿੱਤਰ. ਅਲ.


ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪੈਲੇਸ ਸ਼ੈੱਫ

ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਬੌਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ? ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ-ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ. ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸ਼ੈੱਫ ਕੈਰੋਲਿਨ ਰੌਬ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਉਹ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ.

ਰੈਕਡ ਹੁਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਪੜ੍ਹਿਆ. ਨਵੀਂਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਈ ਪੁਰਾਲੇਖ ਇੱਥੇ ਉਪਲਬਧ ਰਹਿਣਗੇ, ਵੌਕਸ ਡਾਟ ਕਾਮ 'ਤੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਡਾ ਸਟਾਫ ਵੋਕਸ ਦੁਆਰਾ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਉਪਭੋਗਤਾ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾਈਨ ਅਪ ਕਰਕੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ.

ਰੌਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਹੀ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੇਨਸਿੰਗਟਨ ਪੈਲੇਸ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ. ਉੱਥੇ, 1989 ਤੋਂ 2000 ਤੱਕ, ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਚਾਰਲਸ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਡਾਇਨਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਿਲੀਅਮ ਅਤੇ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਖੁਆਇਆ.

ਸ਼ਾਹੀ ਰਸੋਈਏ ਕੈਰੋਲਿਨ ਰੌਬ. ਫੋਟੋ: ਰਾਇਲ ਟਚ

ਕੇਟਰਿੰਗ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਸ਼ੈੱਫ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹਿਲ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੌਬ ਨੇ ਆਖਰਕਾਰ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਰਸੋਈ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ. ਸਿਰਲੇਖ "ਰਾਇਲ ਟਚ," ਇਹ ਅੱਜ ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਮਨਪਸੰਦ ਪਕਵਾਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਰੈਕ ਨੇ ਰੌਬ ਨਾਲ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਗੀਗ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਹੜੀ ਸਮੱਗਰੀ ਵਰਬੋਟਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਰੀ ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਨੂੰ ਸਪੈਗੇਟੀ ਬਣਾਉਣਾ ਸਿਖਾਉਣ ਵਰਗਾ ਸੀ.

ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੇਨਸਿੰਗਟਨ ਪੈਲੇਸ ਵਿਚ ਨੌਕਰੀ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ?

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲੰਡਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬਾਹਰ ਕੋਰਡਨ ਬਲਿ Cook ਕੁਕਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕੈਨਸਿੰਗਟਨ ਪੈਲੇਸ ਵਿੱਚ ਡਿ jobਕ ਅਤੇ ਡਚੇਸ ਆਫ ਗਲੌਸਟਰ, ਮਹਾਰਾਣੀ ਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਆਈ. ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੇ ਲਈ ਇੰਟਰਵਿ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਮੈਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਵੇਲਜ਼ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ (ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ) ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ. ਡਿ 18ਕ ਅਤੇ ਡਚੇਸ ਲਈ ਤਕਰੀਬਨ 18 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਚਾਰਲਸ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਡਾਇਨਾ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਆਏ. ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ! ਮੈਂ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਸੀ.

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ ਪੈਲੇਸ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਪਕਾਇਆ ਸੀ?

ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਨ, ਮੈਂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਪਕਾਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਕੇਨਸਿੰਗਟਨ ਪੈਲੇਸ ਵਿੱਚ, ਹਾਈਗ੍ਰੋਵ ਵਿਖੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪੈਕਿੰਗ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਸੀ. ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ. ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਗਠਿਤ ਅਤੇ ਥੋੜਾ ਅੱਗੇ ਹੋਣਾ ਪਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਸਕੀਏ.

ਡਾਇਨਾ ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ. ਫੋਟੋ: ਰਾਇਲ ਟਚ

ਕੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ?

ਇਕੋ ਚੀਜ਼ ਜਿਸ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਲਸਣ. ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਨਤਕ ਰੁਝੇਵੇਂ ਕੀਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇੜਿਓਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਲਸਣ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਪਸੰਦੀਦਾ ਭੋਜਨ ਕੀ ਸਨ?

ਪ੍ਰਿੰਸ ਚਾਰਲਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੋਂ ਖੇਡਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ. ਹਾਈਗ੍ਰੋਵ ਵਿਖੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਉਗਾਉਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਲਗਭਗ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਘਰੇਲੂ ਉਤਪਾਦ ਸੀ. ਇਹ ਉਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ - ਬਾਗ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ. ਉਹ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਡਾਇਨਾ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਿਹਤਮੰਦ ਖੁਰਾਕ ਸੀ.

ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੈਲੋਰੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਪਈ ਕਿ ਉਹ ਛਾਂਗ ਰਹੇ ਹਨ?

ਨਹੀਂ, ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ. ਪਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਘਰੇਲੂ ਉਪਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਖੁਰਾਕ ਸੀ. ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸੀ: ਰੋਟੀ, ਪਾਸਤਾ, ਆਈਸ ਕਰੀਮ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਅਨੀਜ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ. ਇੱਕ ਸ਼ੈੱਫ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਸਲ ਸਨਮਾਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ!

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੇ ਹੋ?

ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ [ਨਹੀਂ]. ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਉਤਪਾਦ ਬਾਗ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ. ਲੇਲਾ ਅਸਟੇਟ ਤੋਂ ਆਵੇਗਾ, ਦੁੱਧ ਅਸਟੇਟ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਵੇਗਾ. ਤਿੱਤਰ ਅਤੇ ਖੇਡ ਨੂੰ ਸ਼ੂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਮਸ਼ਰੂਮ ਨਾ ਹੋਣ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲ ਭਰ ਚੁਣਦੇ ਅਤੇ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ. ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਆਰਥਿਕ ਸੀ, ਰਸੋਈ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ. ਜੇ ਅਸੀਂ ਮਨੋਰੰਜਕ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ.

ਖਾਣੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਸਨ? ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਸਮੀ ਇਵੈਂਟ ਦਾ ਚਿੱਤਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਡਾntਨਟਨ ਐਬੇ.

ਇਹ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਜੇ ਉਹ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਰਸਮੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੁੰਦਾ: ਬਟਲਰ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਦੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਥਾਲਿਆਂ ਤੇ ਹੁੰਦਾ. ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਦੋ ਵਜੇ ਸਿਰਫ ਹਾਈਨੇਸਿਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਸੀ. ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਰੇਆਂ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇਗਾ.

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਅਤਿ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਸਮਗਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ?

[ਉਨ੍ਹਾਂ] ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕੈਵੀਅਰ ਦੇ ਨਾਲ. ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਧਾਰਨ, ਤਾਜ਼ਾ, ਘਰੇਲੂ ਉਪਜਾਏ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ. ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੰਗਲੀ ਮਸ਼ਰੂਮ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਕੌਟਲੈਂਡ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਾਂਗੇ. ਹਰ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਅਤੇ ਸੁਕਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫ੍ਰੀਜ਼ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਲਈ ਰੱਖੀਏ. ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਕੈਵੀਅਰ ਅਤੇ ਟਰਫਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ [ਉਹ] ਨਹੀਂ ਖਰੀਦਾਂਗੇ. ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ [ਪ੍ਰਿੰਸ ਚਾਰਲਸ] ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਚੇਤ ਸਨ.

ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਟੱਪਰਵੇਅਰ ਵਿੱਚ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੈਕ ਕਰਦਾ ਹੈ?

ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਹੁਤ ਆਰਥਿਕ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ. ਜੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਜਾਣਗੇ. ਜੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਖਾਣੇ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ. ਪਰ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ: ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ. ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਸਤੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਸਨ. ਜੇ ਅਸੀਂ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਲੇਲੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਬਚਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ੇਪਰਡ ਦੀ ਪਾਈ ਬਣਾਉਂਦੇ.

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿੰਸ ਹੈਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਵਿਲੀਅਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ ਕੀ ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ?

ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਚੰਗੇ ਸਨ. ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਡਾਇਨਾ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਖਾਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ. ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਕਨ, ਸ਼ੇਪਰਡ ਦੀ ਪਾਈ, ਘਰੇਲੂ ਉਪਜਾ fish ਮੱਛੀ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਖਾਂਦੇ ਸਨ. ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੇਮ ਖਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ. ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਣ ਅਤੇ ਅਜੀਬ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਅਜੀਬ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਸਕਣ.

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਣੀ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਕਾਇਆ ਸੀ? ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਪਸੰਦ ਸੀ?

ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵਾਰ ਕੀਤਾ. ਉਹ ਹਾਈਗ੍ਰੋਵ ਵਿਖੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਬਕਿੰਘਮ ਪੈਲੇਸ ਵਿਖੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਚੈਰਿਟੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਲਈ ਆਈ ਸੀ. ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸਧਾਰਨ, ਰਵਾਇਤੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਖੁਰਾਕ ਹੈ. ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮੌਕੇ ਤੇ ਪਕਵਾਨ ਪਕਾਉਣਾ ਯਾਦ ਹੈ. ਪ੍ਰਿੰਸ ਚਾਰਲਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਉਪਜ ਖਾਣ ਦਾ ਅਨੰਦ ਆਇਆ ਜੋ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਅਸਟੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਘਰ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ.

ਕੀ ਰਾਣੀ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਡਾਇਨਾ?

ਹਾਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ. ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਪੂਰਨ ਸੀ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੇਚ ਉਠਿਆ ਹੈ?

ਖੈਰ, ਨਹੀਂ - ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਨਹੀਂ. ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਡੀ ਵੇਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਮਗਰੀ ਅਤੇ ਉਪਕਰਣ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਨੂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਪਈ. ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਰਸੋਈ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਝਾੜੂ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਸੀ - ਅਤੇ ਡਾਇਨਿੰਗ ਰੂਮ ਤੋਂ ਲੰਮੀ ਸੈਰ. ਪਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਮੇਨੂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਛਾਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਸਮੀ ਡਿਨਰ ਸਨ. ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਮੀਨੂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌਫਲੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਓਵਨ ਤੋਂ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ. ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਟਲਰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕੋਰੀਡੋਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੌਫਲੇ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ.

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚੈਰਿਟੀ ਸਮਾਗਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਪਕਰਣ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਲਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਓਵਨ ਸਨ. ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਿਠਆਈ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹੈਂਡਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱ ਸਕੇ! ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦਸ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਇੱਕ ਪਾਗਲ ਡੈਸ਼ ਸੀ.

ਕੀ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਕਾਉਣ ਲਈ? ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਕੀ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਸੀ?

ਹਾਂ. ਰਸੋਈ ਉੱਥੇ ਸੀ ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪਕਾ ਸਕਦੇ ਸਨ. ਜਦੋਂ ਮੁੰਡੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੁਕੀਜ਼ ਅਤੇ ਮੇਰਿੰਗੁਜ ਵਰਗੇ ਸਮਾਨ ਕਰਦੇ ਸੀ. ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਗਏ ਉਹ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣਾ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ. ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਸੋਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸੀ, 15 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਫਤੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਘਰ ਆਏ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਪੈਗੇਟੀ ਬੋਲੋਗਨੀਜ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਕਵਾਨਾ ਪਕਾਉਣਾ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੀ. ਬਹੁਤੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਕਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ.

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੇਟ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸ਼ਾਹੀ ਰਸੋਈਏ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?

ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ੈੱਫ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਘਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰੋ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬਟਲਰ ਅਤੇ ਨਾਨੀ ਅਤੇ ਰਸੋਈਏ ਹੋਣ, ਘਰ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ. ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਆਮ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਉਡੀਕ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕੇਟ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈ?

ਹਾਂ, ਕੇਟ ਇਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ. ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਉਹ ਇੱਕ ਆਮ ਪਿਛੋਕੜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਘਰ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ. ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਲੀਅਮ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਆਮ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ ਰਸੋਈ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ. ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ.


7 ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰੇਨਡੀਅਰ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ

'ਰੇਨਡੀਅਰ ਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ' ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵੈਟਰ ਸਜਾਉਣ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੈ. ਪਰ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਈ ਸਰਵਾਈਨਸ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹਨ ਉਹ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਨ ਪਰ ਅਜੀਬ ਆਰਕਟਿਕ ਜਾਨਵਰ ਹਨ. ਇੱਥੇ ਅਜੀਬ ਜੀਵ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੱਥ ਹਨ ਜੋ ਰੇਨਡੀਅਰ ਹੈ.

1. ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਕਾਰਟੂਨ ਸਭ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋ ਗਿਆ

1964 ਦੀ ਕਲਾਸਿਕ ਐਨੀਮੇਟਡ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ, ਰੂਡੋਲਫ ਦਿ ਰੈੱਡ-ਨੋਜ਼ਡ ਰੇਨਡੀਅਰ ਪਤਲੀ, ਭੂਰੇ ਅਤੇ ਵਿੰਪੀ ਹੈ.

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਸਜਾਵਟ ਰੇਨਡੀਅਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਨਾੜੀ ਵਿਚ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਚਿੱਤਰਣ ਹਿਰਨ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਏਕੀਕਰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਹਿਰਨ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਰੇਨਡੀਅਰ 14 ਉਪ -ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ#8212 ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ#8212 ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਰਟੂਨ ਹਮਰੁਤਬਾ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਅਤੇ ਆਕਾਰ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਮੋਟੇ ਗਲੇ, ਵੱਡੇ ਖੁਰਾਂ ਅਤੇ ਵਰਗ ਨੱਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਅਕਤੂਬਰ ਤੋਂ ਨਵੰਬਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਨਰ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨ.

2. ਰੇਨਡੀਅਰ ਕੈਰੀਬੋ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਹਨ.

“ ਰੇਨਡੀਅਰ ਅਤੇ#8221 ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ#8220 ਕੈਰੀਬੋ, ਅਤੇ#8221 ਡੌਂਕੀ ਦਾ ਅਤੇ#8221 ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ#8220 ਗਦਾ ਦਾ ਹੈ. ਅਰਧ-ਪਾਲਤੂ. ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੈਰੀਬੋ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਪੀਸੀਜ਼, ਰੰਗੀਫਰ ਟਾਰੈਂਡਸ ਅਤੇ#8212 ਜਾਂ ਰੇਨਡੀਅਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ.

3. ਮਾਦਾ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੇ ਕੀੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਐਂਟਰਲਜ਼ ਬ੍ਰਾਂਚਡ ਹੱਡੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਹਰ ਸਾਲ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਹ ਗਹਿਣੇ ਹਿਰਨ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੂਸ ਅਤੇ ਏਲਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.

ਹਿਰਨ ਜਿਨਸੀ ਧੁੰਦਲਾਪਨ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਦੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਛਾਣਨ ਯੋਗ ਸਰੀਰਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ. ਬਹੁਤੇ ਹਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ don’tਰਤਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਵਿਗਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ. ਕੁਝ ਹਿਰਨ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਕੀੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ.

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਰੇਨਡੀਅਰ ਹਿਰਨਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ maਰਤਾਂ ਦੇ ਵੀ ਸਿੰਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦਾ ਦਸੰਬਰ ਤੋਂ ਫਰਵਰੀ ਤੱਕ ਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨ.

4. ਗਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ.

ਰੇਨਡੀਅਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਆਰਕਟਿਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਰਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੰ andੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਗਰਮ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੇ ਖੁਰ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਰ ਬਰਫ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਬਨਸਪਤੀ ਨੂੰ ਚੱਕਣ ਲਈ ਸਖਤ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਸਮੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਰੇਨਡੀਅਰ ਅੱਖਾਂ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟੈਪਟਮ ਅਤੇ ਆਈਰਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅੱਖ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਬਦਲਦਾ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੋਗੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਾਉਂਦੇ.

ਰੇਨਡੀਅਰ ਨੇ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲੇ ਕੋਟ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ. ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਦੋਨੋ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਸਾਲ ਉਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ.

5. ਰੇਨਡੀਅਰ ਫਲੋਟ.

ਸ਼ੂਗਰ ਖੋਜਕਰਤਾ ਐਂਡੀ ਕਾਰਟਰ ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਨਾਰਵੇ ਦੇ ਹਰਡਿੰਗ ਰੇਨਡੀਅਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ. ਤਾਪਮਾਨ ਇੰਨਾ ਠੰਡਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਲਈ ਨਿੱਘੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ. ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੀ ਛਿੱਲ ਪਹਿਨੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ.

ਛਿੱਲ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਰਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਇੱਕ ਸੰਘਣਾ ਅੰਡਰਕੋਟ, ਅਤੇ ਖੋਖਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਉਪਰਲੀ ਪਰਤ. ਕਾਰਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਵਾਲ "ਕਾਰਕ ਵਾਂਗ ਤੈਰਦੇ ਹਨ," ਜੋ ਕਿ ਪਰਵਾਸ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ. ਕੁਝ ਆਬਾਦੀ 3,000 ਮੀਲ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੈਰਦੀ ਹੈ. ਕਾਰਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਾਈਫ ਜੈਕਟ ਭਰਨ ਲਈ ਰੇਨਡੀਅਰ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ.

ਇੱਕ ਮਰਦ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦਾ ਮਾਰਚ ਤੋਂ ਮਈ ਤੱਕ ਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨ.

6. ਰੇਨਡੀਅਰ ਘਰੇਲੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਸਵਿਸ ਆਰਮੀ ਚਾਕੂ ਹਨ.

ਸਾਮੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਕਿ ਸਕੈਂਡੇਨੇਵੀਆ ਦੇ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ ਹਨ, ਰੇਨਡੀਅਰ ਹਰਡਿੰਗ ਵਿਰਾਸਤ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ. ਉਹ, ਆਰਕਟਿਕ ਅਤੇ ਸਬਆਰਕਟਿਕ ਦੇ ਹੋਰ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮੀਟ ਲਈ ਰੇਨਡੀਅਰ ਉਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਵੇਚਦੇ ਹਨ.

ਕਾਰਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ -ਬਲਦ ਹਨ। “ਇਹ ਸਿਰਫ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ. ਉਹ ਝੁੰਡਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਝੁੰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. [ਰੇਨਡੀਅਰ] ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ. ”

ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੁੱਧ, ਛਿੱਲ, ਫਰ, ਖੂਨ ਨੂੰ ਲੰਗੂਚਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਲੇਜਾਂ ਲਈ ਅਨਾਜ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਸਾਮੀ ਚਾਕੂ ਦੇ ਹੈਂਡਲਸ ਅਤੇ toolsਜ਼ਾਰਾਂ ਲਈ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਾਇਬੇਰੀਅਨ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਹੋਰ ਉਪ -ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਧੁਨਿਕ ਰੇਨਡੀਅਰ ਕਟਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਹਨ.

ਕਾਰਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਰੇਨਡੀਅਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਤ ਬੁੱਚੜਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ, ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਅਤੇ ਸਨੋ ਮਸ਼ੀਨ ਦੁਆਰਾ ਰਾ roundਂਡਅਪ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੰਗਠਿਤ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ, ਮੁਫਤ ਰੇਂਜਿੰਗ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ. ”

7. ਜਲਵਾਯੂ ਪਰਿਵਰਤਨ ਰੇਨਡੀਅਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ' ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਰੇਨਡੀਅਰ "ਰੇਨਡੀਅਰ ਲਾਇਕੇਨ" ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬਰਫ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਗਰਮ ਤਾਪਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਰਫ਼ ਪਿਘਲਦੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਪਾਣੀ ਭਾਫ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਗਿੱਲੀ ਹਵਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ. 2013 ਵਿੱਚ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੀਂਹ ਨੇ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ coੱਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਮ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣਾ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 60,000 ਭੁੱਖੇ ਮਰ ਗਏ. ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ 2006 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ 20,000 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਨਵੰਬਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਲਵਾਯੂ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ.

ਇੱਕ ਨਰ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦਾ ਜੁਲਾਈ ਤੋਂ ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ.

ਸਾਈਬੇਰੀਅਨ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਸਾਲ ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 250,000 ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੀ ਇੱਕ ਕੂਲ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹਨ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਫੈਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਰੇਨਡੀਅਰ ਪਸ਼ੂ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ energyਰਜਾ ਦੇ ਹਿੱਤ ਕਤਲਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਹਨ.

ਉੱਪਰ: ਕੇਅਰਗੌਰਮ ਹਰਡ ਵਿਖੇ ਰੇਨਡੀਅਰ 14 ਦਸੰਬਰ, 2014 ਨੂੰ ਦਿ ਕੇਅਰਨਗੌਰਮਜ਼ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪਾਰਕ, ​​ਸਕੌਟਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਖੁਆਏ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ. - ਰੇਨਡੀਅਰ ਨੂੰ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਵਿੱਚ 1952 ਵਿੱਚ ਸਵੀਡਿਸ਼ ਸਾਮੀ ਰੇਨਡੀਅਰ ਹਰਡਰ, ਮਿਕਲ ਉਤਸੀ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਰੇਨਡੀਅਰ ਨਾਲ ਅਰੰਭ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਝੁੰਡ ਹੁਣ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਜਨਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਕੇ ਲਗਭਗ 130 ਤੇ ਹੈ. ਜੈਫ ਜੇ ਮਿਸ਼ੇਲ/ਗੈਟੀ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਫੋਟੋ


ਸਿਰਫ ਖੁਰਾਕੀ ਫੂਡ ਬੈਗ ਟੌਪਰ ਖਰੀਦੋ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਨੋਮੈਨ ਸੂਪ ਬੈਗ ਟੌਪਰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ!

ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੈਜਿਕ ਰੇਨਡੀਅਰ ਫੂਡ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਈਵ ਬਾਕਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ! ਬਹੁਤ ਮਜ਼ੇਦਾਰ!


ਆਰਕਟਿਕ ਵਿੱਚ, ਰੇਨਡੀਅਰ ਰੋਜ਼ੀ -ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹਨ

ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ -ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸੋਈ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸਿਰਫ ਖਾਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜੀਵਨ protectingੰਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ.

ਉੱਤਰੀ ਸਾਮੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਜੋ ਨਾਰਵੇ, ਸਵੀਡਨ ਅਤੇ ਫਿਨਲੈਂਡ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਪਹੁੰਚਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, eallu ਇੱਕ ਝੁੰਡ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਸਹੀ, ਦਾ ਝੁੰਡ - ਰੇਨਡੀਅਰ ਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਰੱਸੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ cਰਤ ਤੋਂ ਰੰਗ, ਘੇਰਾ, ਰੁਖ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਨਮੂਨੇ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਸੁਭਾਅ ਦੁਆਰਾ, ਝੁੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰੇਕ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਕਰਨ ਲਈ 400 ਤੋਂ 500 ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ (njirru) ਉਸ ਪਲਾਡਰ ਨੂੰ ਜਿਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਛੱਡਦੇ ਹਨ (ਸਲੋਹਤੂਰ) ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਲਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ (ravdaboazu). ਕਿ ਇਹ ਕਾਵਿਕ ਹੈ ਇਤਫਾਕਨ ਹੈ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜਿ .ਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ. ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਈਲੂ" ਪ੍ਰੋਟੋ-ਯੂਰਾਲਿਕ ਰੂਟ ਦੁਆਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ ਇਲਾ, ਨੂੰ ealat, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਚਰਾਗਾਹ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਚਰਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਈਲਿਨ: ਜੀਵਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਈਲੂ ਅਤੇ ਅਲਾਟ ਸੰਭਵ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਇੱਥੇ 29 ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਰੇਨਡੀਅਰ ਪਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਿਰਿਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਜੜ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਹਨ: ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ. “ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ,” ਨਾਰਵੇ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸਾਮੀ ਪਿੰਡ ਗੁਵਦਾਗੇਇਡਨੂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਵਰਲਡ ਰੇਨਡੀਅਰ ਹਰਡਰਜ਼ (ਡਬਲਯੂਆਰਐਚ) ਦੇ 47 ਸਾਲਾ ਜਨਰਲ-ਜਨਰਲ ਐਂਡਰਸ ਓਸਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਕੁਝ ਪਸ਼ੂ ਬਿਰਛ ਰਹਿਤ ਟੁੰਡਰਾ ਦੇ ਪਾਰ ਹਿਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਉਪਜਾface ਜੰਮੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਤਾਇਗਾ ਦੁਆਰਾ, ਆਰਕਟਿਕ ਸਰਕਲ (66 ਡਿਗਰੀ, 34 ਮਿੰਟ ਉੱਤਰ) ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲ ਦੇ ਮਾਰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਹਨ. ਕੌੜੇ ਸਰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤਾਪਮਾਨਾਂ ਲਈ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਬੀ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਦੇ ਓਯਮਯਾਕੋਨ ਵਿੱਚ 1933 ਵਿੱਚ ਮਾਈਨਸ 89.9 ਡਿਗਰੀ ਫਾਰੇਨਹੀਟ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਈਵੇਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ-ਠੰਡੇ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲੇਖਕ ਸਾਰਾ ਵ੍ਹੀਲਰ ਨੇ "ਦਿ ਮੈਗਨੈਟਿਕ ਨੌਰਥ" (2009) ਵਿੱਚ ਯਾਦਗਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ "ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਜਿਸ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਫਟਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ' ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ."

ਅਜਿਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਜੋ ਗਰਮ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ. ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਉੱਚੇ ਵਿਥਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਅੰਤਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਰਕਮਪੋਲਰ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਵਿਦਵਾਨ ਕੈਥਲੀਨ ਓਸਗੁਡ ਨੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਮੁੱਖ ਸਾਮੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿੱਚ "ਲੈਂਡਸਕੇਪ" ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ. ਇਹ ਸਿਰਫ ਵਿਹਾਰਕ ਹੈ ਸਿਰਫ ਪੋਸਟਲੈਪਸਰੀਅਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਦੀ ਅਸਾਨੀ ਲਈ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੁੱਧੀ ਵਜੋਂ ਵੇਖਣਗੇ, ਜੋ ਲੋੜ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ. ਅਮਰੀਕੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਵਿਲੀਅਮ ਕ੍ਰੋਨਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ 1995 ਦੇ ਲੇਖ "ਦਿ ਟ੍ਰਬਲ ਵਿਦ ਵਾਈਲਡਰਨੈਸ" ਵਿੱਚ, ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਵਧਾਨ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੁਆਰਾ ਉਜਾੜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਚਿੰਤਨਸ਼ੀਲ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, "ਇੱਕ ਬਾਈਨਰੀ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ" ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਨੈਤਿਕ, ਟਿਕਾ sustainable, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸਥਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ. ”

ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਨੱਕ-ਤੋਂ-ਪੂਛ ਖਾਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਸਿਰਫ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ. ਜੇ ਸਥਿਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇੰਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਰੇਨਡੀਅਰ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ 12,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਰਿਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ, ਸੀਨ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੈਂਪਸ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਨ. ਇਹ ਠੰਡੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੰਘਣੇ ਅੰਡਰਕੋਟ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਵਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਖੋਖਲੀਆਂ ​​ਟਿਬਾਂ ਜੋ ਹਵਾ ਨੂੰ ਫਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਬਰਫੀਲੇ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਰ ਤੈਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਜਦੋਂ ਚਰਾਂਦਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬਰਫਬਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਂਝ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਫੇ ਹੋਏ ਲਿਕਨ, ਜੜ੍ਹੀ ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਟੁੰਡਰਾ ਅਤੇ ਟਾਇਗਾ ਵਿੱਚ, ਇਸਦੀ ਖੱਲ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਤੰਬੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਲਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਅਨਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸਿਲਾਈ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚਾਕੂਆਂ ਲਈ ਮਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. (ਤਾਇਗਾ ਦੇ ਚਰਵਾਹੇ ਅਤਿ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਲਤੂ ਹਿਰਨ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੰਗਲੀ ਹਮਰੁਤਬਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ.) ਹਰਡਰ ਅਤੇ ਰੇਨਡੀਅਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਬੰਧ ਸਿਰਫ ਆਪਸੀ ਨਹੀਂ ਹਨ ਬਲਕਿ ਇਹ ਸਹਿਜ ਹੈ. ਇਨੁਇਟ ਨੂੰ ਵ੍ਹੇਲ ਅਤੇ ਲਕੋਟਾ ਨੂੰ ਮੱਝ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਸ਼ੂ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੱਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ - ਪ੍ਰਤੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਅਰਥ ਵਿਚ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਇਸ ਦੇ ਲੋਕ.

ਅੱਜ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ, ਰੇਨਡੀਅਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਸਦਾ ਪੇਟ, ਧੋਤਾ ਅਤੇ ਉਲਟਾ, ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਘੜਾ ਜਾਂ ਮੀਟ ਅਤੇ ਵਰਟੀਬ੍ਰੇ ਦੇ ਬਰੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਭੰਡਾਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਪਨੀਰ ਲਈ ਸੁਆਦਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਮੀਟ ਪਤਲਾ ਅਤੇ ਵੀਲ ਵਰਗਾ ਹਲਕਾ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ, ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਹੈ. ਇਹ ਫਲੈਸ਼-ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਕੱਚੇ ਅਤੇ ਸ਼ੇਵ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਬਰੀਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੁੱਕਣ, ਤਮਾਕੂਨੋਸ਼ੀ, ਤਲੇ ਹੋਏ, ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਲੂਣ, ਰਾਈ ਦੇ ਆਟੇ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਉਬਾਲ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੁੱਕੇ, ਟਾਰਟ ਕਲਾਉਡਬੇਰੀ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਸੰਤਰੇ ਅਤੇ ਲਾਲ, ਕੀਮਤੀ ਵਿਟਾਮਿਨ ਸੀ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਲਗਭਗ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਮਹਾਨ ਟੈਂਡਰਲੌਇਨ ਬਲਕਿ ਕਰੀਮੀ ਥਾਈਮਸ, ਰਿੰਗਸ ਵਿੱਚ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਟ੍ਰੈਚੀਆ, ਖੁਰਾਂ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਬਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਜੈਲੀ ਨੂੰ ਲੀਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਸੂਪ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਖਣਿਜ. -ਲੰਗੂਚਾ ਅਤੇ ਪੈਨਕੇਕ ਲਈ ਅਮੀਰ ਖੂਨ ਅਤੇ ਕੱਚੇ ਮੀਟ ਲਈ ਡੁਬਕੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਖਵਾਂ, ਜਾਂ ਤਾਜ਼ੇ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਰਮ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਪੱਛਮੀ ਸਾਇਬੇਰੀਅਨ ਮੈਦਾਨੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੇਨੇਟਸ ਲਈ, ਦਿਲ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਨਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਾਂ ਕੱਚਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ. One rule is universal: No one eats the tip of the tongue the Sami believe it will make you lie.

When we say that what we eat tells us what we are, in keeping with the 19th-century adage of the French epicure Jean Anthelme Brillat-Savarin, most of us speak nostalgically. We might see in ourselves a sum of remembered tastes, each conjuring a time, place, childhood or heritage. For the reindeer herders, food is more immediate, its pursuit an organizing principle of life in spartan regions where vigilance determines survival. These dishes are almost impossible to recreate outside the conditions from which they came. And those conditions are changing: Surface air temperatures are rising faster here, at more than twice the global mean, altering growing seasons, greening the tundra and inviting nonnative species to thrive and compete for the limited resources. The permafrost is thawing, turning summer pastures to sludge. Winter rains sometimes freeze into a shield of ice that the reindeer can’t break through to reach the lichen — itself receding as the soil gets warmer, encouraging shrubs that cast shadows over the lichen, depriving it of sunlight — and so the animals starve. Grazing lands are further threatened by industrial logging, hydroelectric dams, wind farms and roads by mining for nickel, platinum, diamonds and palladium, ironically a key element in combating climate change, used in making catalytic converters for automobiles to cut down on toxic emissions and by drilling for oil and natural gas. (Arctic fields account for a tenth of the world’s existing reserves, along with estimated billions of barrels of oil and trillions of cubic meters of natural gas as yet untapped.)

In the past two decades alone, the reindeer population has declined by more than half, to 2.3 million in 2019. And only a fraction of those descended from the original reindeer-herding peoples still work with the animals that kept their ancestors alive. In their number are thousands from the Sami, along with the Chukchi, Evenki, Eveny and Nenets in Siberia. But among the Soyot and Tofalar, near Lake Baikal, only a few dozen remain and among the Kets in the Yenisei River Basin and the Negidal on the Sea of Okhotsk, almost none at all.

AT ONE IN the afternoon in late September, the sky was pale over Guovdageaidnu, at 69 degrees north. Oskal carried his laptop to the window of his office to show me the view, all the way in New York. He wore a gakti (tunic), royal blue with appliquéd red ribbons, their patterns and placements a kind of heraldic device, designating his family and siida, a community and geographic unit that includes both the physical area covered by his clan’s herds and the relationships of the people within it. The leaves have fallen, he told me. Each night the sun is quicker to bed. But when I asked him when it would stop rising entirely, when the dayless days would begin, he furrowed his brow and for a moment couldn’t remember, despite having spent his entire life above the Arctic Circle. December? January? “We just live it,” he said. He tapped the top of his wrist, which was bare. We think of time differently here, he explained: “Time is not passing. Time is coming.” When you work with the herd, you don’t look at your watch. You work until you are finished.

Oskal, who also serves as the executive director of the International Center for Reindeer Husbandry (I.C.R.), a group funded in part by the Norwegian government to document Indigenous knowledge, was born in a rural county to the west. His was a “stubborn” family, he said, determined to preserve the Sami culture. In early childhood, he and his brother had to take a bus an hour and a half to get to school, where there were few students of Sami descent and even fewer who openly embraced their heritage. Eventually, Sami parents in the area were able to establish a Sami-language school, a victory in a country with a legacy of forced assimilation, from the Lutheran missionaries of the 17th century, who tried to stamp out local shamanism, to the separation of children from their families to send them to boarding schools — a trauma that the Sami share across Fennoscandia and with other Indigenous peoples around the world — which were originally instituted by the church and then taken over by the government in the 19th century and maintained through the 1960s. Oskal was the first in his family to pursue higher education, a path that took him away from the herd, and then returned him to it, as an advocate.

Three years ago, just before the reindeer spring migration, he and his colleagues filed a 161-page report on food security and sovereignty with the Arctic Council, an intergovernmental forum established in 1996 to address issues of environmental change, whose members include representatives from native peoples and the eight nations with borders that extend above the northern tree line: Canada, Denmark, Finland, Iceland, Norway, the Russian Federation, Sweden and the United States. (In 2018, China declared itself a “near-Arctic state” with a stake in the fate of the region and, pointedly, in “the exploration for and exploitation of oil, gas, mineral and other non-living resources.”) The report, titled “Eallu: Indigenous Youth, Arctic Change and Food Culture — Food, Knowledge and How We Have Thrived on the Margins,” was in fact a cookbook — a compendium of oral recipes recorded by young people from the tundra and the taiga, in consultation with their elders, as part of a larger project to protect and revive ancient traditions. Formal policy recommendations shared the pages with tips on preserving reindeer meat in buckets of salt and snow and the difference in cooking times for walrus (long) and bearded seal (short).

A diligent reader could learn to prepare seal intestine, preferably from a young seal (“not as stringy”), braided and stuffed with fat, heart, kidney or lungs, and eaten cold with mustard — or, better, hot, when “it almost tastes like corned beef,” advises Lucy Kenezuroff, an Aleut born in 1930 in the Alaska Territory. For a reindeer version of the Russian dish kholodets, the Sami of the Kola Peninsula simmer hooves and tongues for much of a day, then shred the meat and ladle the broth over it to cool and thicken into jelly. Most recipes require just a handful of ingredients, but these might be difficult to come by as Sandy and Marjorie Tahbone, Inuit from Nome, Alaska, write in an entry on seal blubber and innards, “It is not like you can go to the store and pick up a few pounds of meat and intestines and they are ready to cook.” Half the work is done before the meat arrives in the kitchen: knowing how to choose the right animal to slaughter, and then how to kill it. The Nenets lasso the reindeer by the neck and strangle it swiftly, believing this brings less suffering, spilling none of the treasured blood. The Sami plunge a knife to the heart, so the blood leaks inward, collecting under the ribs.

Instead of shoving the report into a suitcase or handing it off to an underling, the delegates on the council did what was apparently unthinkable: They read it. Oskal recalled Rex Tillerson, then the U.S. secretary of state, asking if he could adapt the recipes for the whitetail deer he hunted back home. Only 70 copies had been printed, and they almost immediately disappeared. The book wasn’t glossy or destined for a coffee table the photographs — a crowded platter of reindeer eyes, reindeer being butchered in bloodstained snow — were documentarian in approach and intentionally unaestheticized. The young researchers wanted “to show the reality,” Oskal said. “To show everything.”

A YEAR LATER — after the calving and the reindeer shedding their thick coats for summer, after the nubs of their antlers grew back to regal height, after the notching of ears to mark the herds and then the long night of winter and hooves scrabbling at the snow — “Eallu” won the top prize, Best Book of the Year, at the Gourmand World Cookbook Awards, administered by the Madrid-based Gourmand International. More than 10,000 cookbooks from 216 countries had been submitted for consideration “Eallu,” which had never been formally published, was up against clothbound volumes from the likes of a chef of a three-Michelin-star restaurant in France. At the outdoor ceremony in Yantai in eastern China, Oskal and nine colleagues, including five teenage contributors, lined up onstage, stunned. Taking the microphone, Oskal said, “The food traditions of Arctic Indigenous peoples are probably among the least explored in world cuisine.”

They are not entirely unknown: A few Arctic ingredients have made their way to balmier zones, via Nordic cooking, which gained 21st-century renown under the banner of René Redzepi’s Noma in Copenhagen, prompting chefs from Cleveland to Houston to experiment with reindeer lichen, a composite organism of fungus and alga, faintly bitter to the taste, that some Indigenous peoples harvest from the stomach of the animal, half-digested. But this ascendance has rested in large part on a celebration of terroir, the unique character of an area’s ingredients, that focuses on the land without necessarily taking into account the people in it, especially those at its fringes.

Magnus Nilsson, the chef of the now shuttered Faviken in western Sweden, broadened that notion of terroir in his weighty testament “The Nordic Cookbook” (2015), for which he traveled across the region, interviewing people and “eating with them in their homes,” he writes, to give his readers context for not only what but “why and how” they eat. Out of more than 700 recipes in his book, three are Sami: reindeer heart stew, thick rye flatbreads plush with reindeer fat and pancakes suffused with golden syrup and reindeer blood. They come from the chef Elaine Asp, a Swede who until this year ran the restaurant Havvi i Glen in a Sami village in Jamtland with her now ex-husband, Thomas Johansson, a reindeer herder, serving a luxe, nine-course tasting menu that once featured salted smoked reindeer meat with crispy elk nose, potato gratin and a pesto of angelica, an herb used in Sami medicine, suggesting a bridge across both cultures and time.

Still, the wonder of “Eallu” lies not in its recipes alone but in the youth of its authors, who are neither trained chefs nor writers, and are as much rescuers as chroniclers. Edouard Cointreau, the French founder of Gourmand, said after the ceremony that “Eallu” was a book that could “change the life of Indigenous families, their nomadic communities and villages,” whose very existence has been a point of contention since outsiders began to encroach on their territory in the 16th century. In Sweden, from the 1920s through the 1950s, the Sami were subjected to medical experiments by the State Institute for Racial Biology Indigenous remains were taken from burial grounds and tested to support theories of racial difference, and some Sami women were forcibly sterilized. Soviet collectivization policies in the 1930s tried to turn herding into just another job that workers punched in and out of, rather than a way of life. Wheeler writes that during the economic crisis in the Russian Federation in the 1990s, doctors witnessed scurvy among Chukchi who, suddenly bereft of modern food supplies, had “forgotten which berries or whale organs to eat to fulfill their vitamin C requirements.”

More recently, the Norwegian government has called for the culling of herds, ostensibly for environmental concerns, to protect the land from overgrazing, even as controversial mining projects have been allowed to proceed. In 2016, the Sami artist Maret Anne Sara stacked 200 severed heads of freshly killed reindeer on the lawn of the courthouse in Tana in northeastern Norway, in support of her brother, who was suing the government to protest the reduction of his herd a year later, in front of the Parliament building in Oslo, she hung a curtain of 400 reindeer skulls embedded with bullets — a nontraditional means of slaughter, revealing “the colonial killing system’s disrespect for Indigenous processes that would have preserved and utilized every part of the dead animals,” Katya García-Antón, the director of the Office for Contemporary Art Norway, later wrote — and arranged in weathered tones to evoke the stripes and blocks of color in the Sami flag. Shortly after, Norway’s highest court ruled against the artist’s brother, concluding that his rights had not been violated.

IN EARLY MARCH, Guovdageaidnu was readying for the first Arctic Indigenous Peoples’ Food Congress, organized in part by W.R.H. Then the number of Covid-19 cases in Norway began to rise. There is a history of dangerous illnesses in the Arctic, including the tuberculosis epidemic brought to what is today Alaska by European and American visitors in the late 18th century — as recently as 1934, more than a third of native deaths in the area were because of TB — and the Spanish flu, whose mortality rate in Guovdageaidnu was four times higher than in the rest of the country. Viruses and bacteria may sleep in the ice for centuries in 2016, scientists theorized that high summer temperatures in Siberia’s Yamal Peninsula had caused the permafrost to thaw and disclose the decades-old carcass of an animal felled by anthrax, releasing spores that infected reindeer by the thousands, along with dozens of their herders. W.R.H. thought it wise to cancel the food event, and shortly after, Norway went into lockdown.

But Oskal still hopes to build on the momentum from the “Eallu” win. “The most important thing about this prize is that it reinforced the faith of our youth in their own cultures, their own knowledge,” he said. One of the cookbook’s 55 authors, Elvira Okotetto, a computer-science and engineering student born into a Nenets reindeer-herding family on the Yamal Peninsula, was astonished that outsiders had even noticed. “I thought it was just us,” she told him. “Just me and my friends who were interested.” Among these unexpected allies from afar is the New Zealand-based chef Robert Oliver, who grew up in Fiji, and who today hosts the TV show “Pacific Island Food Revolution,” a crusade to revitalize Indigenous foodways in the guise of a genial cooking competition. His cookbook “Me’a Kai: The Food and Flavors of the South Pacific” (co-written with Tracy Berno and Shiri Ram) was Gourmand’s 2010 Book of the Year, and at a 2019 Gourmand event at UNESCO headquarters in Paris, he and Oskal announced a culinary north-south alliance — a pact between the regions most vulnerable to climate change. As ice melts in the north, seas grow warm and rise in the south.

To achieve sustainability, Oliver and Oskal agree, they must affirm the resilience of original food systems. W.R.H. is trying to expand the global market for reindeer meat — a product that was promoted with some success in the U.S. in the 1920s, when the Minnesota-born meatpacker Carl Lomen arranged for Santa to ride on a reindeer-drawn sleigh in Macy’s Christmas parades across the country, before the cattle lobby pressured Congress to limit reindeer ownership to Native Americans — although Oskal wonders if this could cause the price to escalate “to the point that people can’t afford to eat their own food anymore,” he said. “Are we going to be producing the best meat but eating industrial sausages?”

Processed foods have increasingly come to replace the old ingredients in both the Arctic and the Pacific, out of convenience and a sense, enforced by the long-imposed hierarchy of native and intruder, that anything modern must be superior to what’s in your own backyard. That attitude is slowly changing, although in the rest of the world, those who preach seasonality and localism are most often those who can pay to do so. In a recent Zoom, late evening in Norway and early morning in New Zealand, Oliver joked that doctors talk about an apple a day when guavas have more than 60 times as much vitamin C. Oskal said simply, “Cloudberries.”

HOW DOES A culture on the world’s periphery survive? “We could all turn around, leave this ancient civilization behind,” Oskal said. “Or we could stay in the tent and close our eyes.” Neither is a solution: “We have to do something in between.”

In the 272nd poem in “The Sun, My Father” (1988), a collection by the Sami multimedia artist Nils-Aslak Valkeapaa, who was born in Enontekio in northwestern Finland, eallu takes shape in the form of words moving across seven and a half pages that are otherwise as white and blank as the tundra. Harald Gaski, a Norwegian professor of Sami literature, notes in the introduction to the book’s 1997 English edition how the words of poem No. 272 denote each reindeer individually, this one inky black and pale-bellied, that one ringed white around the eyes, along with the herders among them and their movements, some inscriptions pure sound, the landscape responding to each hoof and footfall. But the poem exists only in Northern Sami: Valkeapaa requested that it be left untranslated. To those who do not know the language — all but perhaps 25,000 people in the world — it is unreadable, “an ironic commentary upon the inability of the majority language to fully express Sami experience,” Gaski writes.

Yet there is still a possibility of understanding. John M. Weinstock, a professor emeritus at the University of Texas at Austin, has put together an online glossary to accompany an animation of the text, pages scrolling horizontally, first the lead reindeer and herder in single file, then the widening formation, antlers swaying, matching the rumble that is both of hooves and of the tundra below. We meet the herd, but it doesn’t meet us it moves toward and then away from us, until we are left in its wake, tracks of ellipses drifting across the page. The procession of words is slow, befitting the pace of the migration. Here is the coarse rasp of an angular bell, there the creak of a lumbering, weighed-down sleigh. At times verbs stand in for the animals themselves, as if there were no division between action and being: the desire to get somewhere, the tentative gallop, the sudden bolt. The one that refuses to be held. And late, toward the end, at the snowy edge, the appearance of an unknown reindeer, a stranger to the crowd, which opens nevertheless which takes it in.


8. Reindeer evolved for life in cold, harsh environments.

Geoffrey Reynaud/iStock via Getty Images

Life in the tundra is hard, but reindeer have it easy-ish thanks to their amazing evolutionary enhancements. Their noses are specially adapted to warm the air they breathe before it enters their lungs and to condense water in the air, which keeps their mucous membranes moist. Their fur traps air, which not only helps provide them with excellent insulation, but also keeps them buoyant in water, which is important for traveling across massive rivers and lakes during migration.

Even their hooves are special. In the summer, when the ground is wet, their foot pads are softened, providing them with extra grip. In the winter, though, the pads tighten, revealing the rim of their hooves, which is used to provide traction in the slippery snow and ice.


Chocolate Coconut Banana Smoothie

Jason Donnelly

Chocolate and bananas clearly make for a magical combination! This smoothie recipe also calls for some Greek yogurt, which is loaded up with gut-healthy probiotics and protein. All you need is just five minutes, and this smoothie is ready for you. (And if you're looking for more, this 7-day smoothie diet will help you shed those last few pounds.)


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: ЧТО ОН ДУМАЕТ О ВАС ПРЯМО СЕЙЧАС? ТАРО (ਮਈ 2022).


ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

  1. Aheawan

    interesting! more of this

  2. Saleh

    once you can lick

  3. Tojanos

    Absolutely with you it agree. It is excellent idea. It is ready to support you.

  4. Kean

    ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ, ਅਸੀਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਾਂਗੇ।

  5. Kwahu

    I beg your pardon, this variant does not suit me. Who else can breathe?

  6. Zoloshicage

    I can wait for a better quality



ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ